*همراه با شایلی*

هوا ابریست نگران گل های آفتابگردانم و خود که خو کرده ام به سایه ی خویش بیش از پیش...

من الفبای جدیدم... من به آرامش رسیدم شکر بودنت...شکر بودنم و باز شکر همیشه بودن و خوب بودنت...

خدا گفت: اکر لیلی نبود، زمین من همیشه سردش یود.... ...

~_ تو سیگار و خاموش کن تا بگم چطور می شه با گریه هم دود شد........

بنشین رفیق تا که کمی درد و دل کنیم اندازه ی تو هیچ کسی مهربان نبود. . . . ....

نخفته ام ز خیالی که می پزد دل من خمار صد شبه دارم، شرابخانه کجاست؟! :) پ.ن : حس خوبیه...جایی باشه که هیشکی توش نباشه و نبینتت...